معرفی فیلم Joy

معرفی فیلم Joy _ جوی داستان شخصيتی به همين نام است که بعد از مدتی به بنيان‌گذار و مادرخوانده يک امپراتوری کسب و کار خانوادگی تبديل می‌شود.
داستان موفقیت های زندگی جوی مانگانو در دهه ی 90 میلادی الهام بخش زنان خانه دار بسیاری در ایالات متحده بود که توانستند کسب و کار خودشان را رونق ببخشند و در بازار اقتصادی حضور فعال تری داشته باشند.

مانگانو در دوران جوانی شغل های گوناگونی از جمله پیشخدمتی رستوران را تجربه کرد و روزهای سختی را به تنهایی با سه فرزندش گذراند. اما وی در دهه ی 90 میلادی زمین شوی منحصر به فرد را طراحی کرد که موفق شد بازار خوبی بدست آورده و میلیون ها دلار سرمایه نصیب او کند.

در واقع، داستان فیلم Joy ، ماجرای دعوای ديويد با گولياث با پيروزی آدم ضعيفه است. برای يک فيلمنامه، اين غيرعادی نيست. آنچه آن را متفاوت می‌کند اين است که ديويد يک مخترع است.

علاوه بر اين اينجا ديويد يک زن است. چه تعداد فيلم درباره مخترعان زن ساخته شده‌اند؟ اين بيشتر نشان دهنده فرهنگ مرد محور هاليوود است که سعی می‌کند تعداد زنان در زمينه های علم و مهندسی را محدود کند. تعداد جوی‌های زندگی واقعی بسيار بيشتر از تعداد جوی‌های توی فيلم‌ها است.

در نهایت، جوی (Joy) را می‌توان به عنوان داستان تبديل شدن يک انسان فقير به فردی ثروتمند تصور کرد، با این تفاوت که اين فيلم سيندرلایی، بدون شاهدخت است. به نوعی میشه گفت، اين بخش از فيلم نقطه قوت آن است. داستان زن خودکفایی را تصور کنيد که نيازی به يک مرد به عنوان ناجی يا تکيه گاه ندارد.

خلاصه داستان فيلم جوی

در حقیقت، «جوی» يکی ديگر از فيلم‌های بزرگ ساخته شده بر اساس داستان واقعی است. اتفاقاتی که در طول دوران پیشرفت جوی مانگانو برای او رخ داد و مخصوصا مشکلات عجیبی که پشت سر گذاشت، سوژه بسیار بکری برای ساخت یک اثر سینمایی محسوب می شد که سرانجام David O. Russell تصمیم به ساخت آن گرفت و برای اینکار، تیم محبوب خود که در چند سال گذشته موفقیت های زیادی در فصل جوایز به دست آورده بودند را بار دیگر گردهم آورد. اما نتیجه این همکاری این بار به درخشانی گذشته نیست!

سوژه فيلم جوی مانگانو (Jennifer Lawrence)، کارآفرين ساکن لانگ آيلند، است که زمین شوی جمع شوی ميراکل را در اوايل دهه ۱۹۹۰ ميلادی طراحی و توليد کرد. عليرغم بدبينی‌های پدرش، رادی (رابرت دنيرو)، و خواهرش، پگی (اليزابت روم)، جوی پول کافی برای ساخت ۱۰۰ زمین شوی را تهيه می‌کند و بعد آن‌ها را در منطقه می‌فروشد.

وقتی که دوست و همسر سابقش، تونی (ادگار راميرز)، به او قول يک مصاحبه با مجری شبکه QVC، نيل واکر (Bradley Cooper)، را میدهد، او فرصتی می‌يابد تا زمین شوی ميراکل را در تلويزيون بفروشد. اگرچه فروش اوليه ضعيف است، جوی نيل را ترغيب می‌کند تا به او اجازه دهد که به جای تبليغاتچی «حرفه ای» خودش محصولش را معرفی کند؛ اين کار باعث موفقيتش می‌شود. بيش از ۱۸۰۰۰ واحد زمین شوی به فروش می‌رسد که جوی را وارد جاده موفقيت میکنند. اما پرسش‌ها درباره مالکيت همه چيز را به خطر می‌اندازند و جوی را ورشکست می‌کنند.

نقد و بررسی فیلم Joy

داستان فیلم جوی در اواخر دهه ی هشتاد میلادی شروع می شود و داستان زنی تنها به همراه دو فرزندش به نام جوی مانگانا (جنیفر لارنس) را روایت می کند که زمین شویی جالب و منحصر به فرد طراحی کرده که می تواند نظر مساعد زنان خانه دار زیادی را به خود جلب نماید. جوی با زحمت فراوان موفق می شود تا تعداد زیادی از این جاروها را در منطقه به فروش برساند اما موفقیت بزرگ زمانی به سراغ او می آید که به شبکه QVC رفته و موفق می شود محصولاتش را، از این طریق به فروش بگذارد. با این حال، پس از بزرگ شدن کسب و کار مانگانا، اختلافات حقوقی و مشکلات شخصی مقابل او قرار می گیرند که …

هرچند کل فیلم جوی درباره فرايند نيست – فيلم بين توليد جاروی ميراکل و زندگی شخصی خالقش تعادل برقرار می‌کند – اما زمانی بهترين نتيجه را می دهد که به بيننده اجازه می دهد دزدکی به پشت پرده نگاهی بيندازد.

شايد جذاب‌ترين صحنه های فيلم صحنه های QVC باشند جایی که در آن می‌بينم که چه اتفاقاتی پشت دوربين رخ می‌دهند. (مليسا ريورز پرتره ای اسرارآميز از مادر مرحوم خود، يکی از مجريان برنامه های زنده شبکه QVC در طول دوران قبل از اينترنت، ارائه می دهد) چيزهایی مانند يافتن مدل‌ها، جنگ بر مالکيت‌های فکری و تأخير توليد به نظر جزء موضوعات مهم يک فيلم نمی‌آيند، اما فيلمنامه خوشايند و شبه کمدی اين فيلم به آن‌ها جان بخشيده است.

دیوید اُو.راسل برای به تصویر کشیدن زندگی زن سخت کوش اهل لانگ آیلند، واقعیت را تا حدود زیادی کنار گذاشته و چندین قصه به جریان اصلی اضافه کرده است. راسل احتمالا معتقد بوده که زندگی سخت جوی مانگانا جذابیت های سینمایی چندانی نداشته و بهتر هست که تغییراتی در آن بوجود بیاورد که نتیجه اش اثری ” شبه کمدی ” شده که به راحتی می توان پی برد شباهت چندانی با واقعیت ندارد و تنها راوی قصه ای شیرین می باشد.

نقد و بررسی فیلم جوی

Joy فیلمنامه ای کوچک دارد که به عناصر مختلف آن از جمله شخصیت پردازی اهمیت چندانی داده نشده است. در فیلم ما با شخصیت اصلی و محوری داستان یعنی جوی مانگانا مواجه هستیم و قرار هست شاهد رشد و پیشرفت او باشیم، اما اُو.راسل برای به تصویر کشیدن این پیشرفت متوسل به کلیشه می شود و با بزرگنمایی وجه کمدی داستان، از پرداختن به جزئیات زندگی موفق این شخصیت که همواره بر جامعه زنان آمریکا تاثیرگزار بوده، پرهیز کرده است!

این ساده انگاری و تغییر ماهیت، کمک شایانی کرده تا قصه Joy ساده و جمع و جور باشد و به میزان قابل توجه ای به وجهه سرگرم کنندگی اش افزوده شود، اما از طرف دیگر باعث حذف جزئیات زندگی جوی مانگانا شده که می توانست جالب توجه باشد.

به همه اینها باید شخصیت های مکمل داستان را هم اضافه کرد که حضورشان در داستان پر اهمیت نیست. آنها در صحنه حضور دارند برای اینکه ما شاهد سرسختی مانگانا و دیالوگ های او در ستایش تلاش و موفقیت باشیم. اما این شخصیت ها در اغلب موارد از یک تیپ فراتر نمیروند و این برای اثری که دیوید اُو.راسل کارگردانی آن را برعهده داشته، یک امتیاز منفی محسوب می شود.

اُو.راسل در ساخته قبلی اش به نام «حقه بازی آمریکایی» بخوبی توانسته بود شخصیت های مکمل داستان را پروبال دهد. اما این بار در Joy، این فقط خودِ جوی مانگانا هست که حائز اهمیت میباشد و اطرافیان او نقش چندانی در این داستان ندارند.

نتیجه نقد و بررسی فیلم جوی (Joy)

شاید مثبت ترین نکته Joy را بتوان بازی بسیار خوب جنیفر لارنس در نقش اصلی عنوان کرد که یک سر و گردن از خود فیلم بالاتر است. لارنس در Joy زحمت زیادی برای کالبد بخشیدن به زنی تنها که به قدرت می رسد کشیده است. اما این بازی خوب با فیلمنامه متوسط دیوید اُو.راسل تا حدود زیادی به هدر رفته است.

رابرت دنیرو و بردلی کوپر هم که نقش های کم جزئیات و حاشیه تری نسبت به ساخته های قبلی اُو.راسل عهده دار بوده اند، در حد و اندازه های یک تیپ، توانسته گلیم خود را از آب بیرون بکشند.

Joy کوچکترین فیلم ساخته شده توسط دیوید اُو.راسل در سال های اخیر به شمار میرود. اثری که تیم موفق فیلم های «دفترچه ای با خطوط نقره ای» و «حقه بازی آمریکایی» را گردهم آورده بود تا بتواند موفقیت های گذشته را تکرار نماید، اما داستان جدید اُو.راسل به حدی ساده و قابل پیش بینی هست که حتی ارزش عنوان “بیوگرافی” را هم تا حد زیادی از بین برده است.

سخن پایانی

تماشای فیلم Joy نمی تواند برای طرفداران خانم جوی مانگانا که الهام بخش زنان بسیاری بوده نکته حائز اهمیتی داشته باشد، اما اگر علاقمند به دنبال کردن قصه موفقیت یک زن، آن هم با روایت ساده و بی جزئیات هستید، Joy می تواند راضی کننده باشد.